«لغت نامه دهخدا»
[اَ عُ] (ع ص مرکب، اِ مرکب)ابوعذر زنی؛ آنکه دوشیزگی او برداشت. (المزهر). دوشیزگی برنده. ابوعذرالمرأه؛ آنکه دوشیزگی او بگرفت. نخستین مرد که با دوشیزه ای آرمد. || مبتکر امری.