«لغت نامه دهخدا»
[اَ عَ] (اِخ) حسن بن حسین بن ابی هریره فقیه شافعی. وی فقه از ابی العباس بن سریج و ابی اسحاق المروزی فراگرفت و به بغداد درس گفت و عدهء کثیری از شاگردان او در فقه برتبهء استادی رسیدند و امامت عراقین به وی منتهی گشت و نزد سلاطین و رعایا او را حرمتی بسزا بود و در رجب 345 ه . ق. درگذشت. او راست: شرح مختصر المزنی و مسائلی در فروع و بر شرح مزنی او ابوعلی طبری را تعلیقاتی است.