«لغت نامه دهخدا»
[اَ عَ] (اِخ) حسن بن مروان. خواهرزادهء باد حکمران حصن کیفا. مؤسس سلسلهء کوچکی معروف به بنی مروان که از دست سلاطین بویهی یا خلفای فاطمی بدیار بکر حکومتی نیم مستقل داشتند و مدت حکومت ابوعلی حسن از 380 تا 387 ه . ق. بود. (طبقات سلاطین اسلام، ترجمهء عباس اقبال ص 106).