«لغت نامه دهخدا»
[اَ عَ] (اِخ) قلندر. یکی از مشایخ تصوف بمائهء هفتم. وی از مردم عراق عجم بود و بهندوستان هجرت کرد و بر او در آن ملک مریدان بسیار گرد آمدند و به سال 724 ه . ق. در شهر پانیپات درگذشت. گور وی در پانیپات زیارتگاه است.