ابوفایس

«لغت نامه دهخدا»

[اِ یِ] (از یونانی، اِ) (از یونانی هِپوفائس(1)) غاسول رومی. ابوقاووس. ابوقاوس. ابوقابس. ابوقانس(2). نباتیست که در بلاد شام و مصر و انطاکیه بسیار است مابین درخت و گیاه و برگش از زیتون باریکتر، مابین برگها خارهای سفید. گل آن سپید و شبیه به گل لبلاب و شاخهای او پراکنده و بیخش قوی و بسیار رطوبت بطعم تلخ و مستعمل در تداوی بیخ و عصاره و رطوبت اوست که با آرد کَرْسَنه آمیخته خشک کرده باشند. و برگ و شاخ و گل او را سائیده دست بدان شویند و آن غیر اشنان یعنی غاسول فارسی است. ابوقانیش. ابوقالس.
(1) - Hippophae. (2) - چهار صورت اخیر مصحف ابوفائس است.