«لغت نامه دهخدا»
[اَ مُ حَمْ مَ] (اِخ) جوینی عبدالله بن یوسف بن عبدالله پدر امام الحرمین از علمای نشابور. مولد او به جوین از اعمال نیشابور است. او در موطن خویش ادب آموخت و آنگاه بنشابور نزد ابوالطیب سهل صعلوکی شد. و از آنجا بمرو رفت و ملازم قفال گردید و فقه را بمذهب امام شافعی تکمیل کرد و بنشابور بازگشت و بتدریس و تصنیف پرداخت و به سال 438 ه . ق. درگذشت.