ابومحمد

«لغت نامه دهخدا»

[اَ مُ حَمْ مَ] (اِخ) عبدالله بن محمد بخاری بافی خوارزمی. خطیب گوید: اصل او از بخاراست و او را ادب و شعر مأثور است. و به بغداد در سال 398 ه . ق. درگذشت و از شعر اوست:
علی بغداد معدن کلّ طیب
و مغنی نزهه المتنزهینا
سلام کلّما جرحت بلحظ
عیون المشتهین المشتهینا
دخلنا کارهین لها فلمّا
الفناها خرجنا مکرهینا
و ما حبّ الدیار بها و لکن
امرُّ العیش فُرقه من هوینا.
و هم او راست:
ثلاثه ما اجتمعن فی احد
الا و اسلمنه الی الاجل
ذلّ اغتراب و فاقه و هوی
و کلّها سابق علی عجل
یا عاذل العاشقین انک لو
انصفت رَفَّهْتَهم من العذل
فانهم لو عرفت صورتهم
عن عذل العاذلین فی شُغُل.
رجوع به معجم البلدان یاقوت ذیل کلمهء باف شود.