«لغت نامه دهخدا»
[اَ مُ حَمْ مَ] (اِخ) عروه بن الزبیر. یکی از فقهای سبعهء مدینه. مولد او قرع، قریه ای به چهار روزه راه از مدینه در 22 یا 26 ه . ق. و وفات وی به سال 94 ه . ق. است. مادر او اسماء ذات النطاقین بود و بزمان ولیدبن عبدالملک ریشی در پای عروه پدید شد و علاج آن را قطع گفتند و پای او ببریدند و او هفت سال پس از آن بزیست. رجوع به حبط ج1 ص 255 شود.