«لغت نامه دهخدا»
[اَ مَ] (اِخ) دوانی قراتکین حاکم غرجستان بزمان محمود غزنوی. ممدوح فرخی در قصیده ای بمطلع: مرا دلیست که از چشم من رسیده بجان بلای من ز دلست اینت درد بیدرمان. که در آن گوید: سپهبد سپه شاه شرق ابومنصور قراتکین دوانی امیر غرجستان سخنوران جهان را که شعر جمع شده ست قراتکین دوانی است اول دیوان نگاه کن که امیر جلیل تا بنشست بجای شار بفرمان خسرو ایران جز آن سبک خرد شوربخت سوخته مغز که غرّه کرد مر او را بخویشتن شیطان باستواری جای و بپایداری کوه فریفته شد و از راه راست کرد کران همی ندید که بر گاه شار شیردلی ست بتیغ شهرگشای و بتیر قلعه ستان از آن حصار مر او را چنان فرودآورد که بخردان جهان را شگفتی آمد از آن بکیمیا و طلسمات میر ابومنصور طلسمهای سکندر همی کند ویران. رجوع به ابونصربن محمد بن اسد شار غرجستان شود.