«لغت نامه دهخدا»
[اَ بو وَ] (اِخ) مردی از عرب که تنها چند شتر لاغر و نزار داشت و سپس شتران او با خوردن رطب فربه شدند و او غنی گردید و در عزّ پس از ذُلّ بدو مثل زنند. (المرصع). و ابوتیل با تاء منقوط نیز آمده است.