ابی رنج

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رَ] (ص مرکب، ق مرکب)بی رنج. مستریح :
تو زین پندها هیچگونه مگرد
چو خواهی که مانی ابی رنج و درد.
فردوسی.