ابین

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از بَیِّن. پیداتر. هویداتر. روشن تر. آشکارتر.
-امثال: ابین من فلق الصبح.
ابین من الغد و الامس.
|| فصیح تر. افصح: هو ابین من فلان.