اپردریکس

«لغت نامه دهخدا»

[اِ پُ رِ دُ] (اِخ)(1) از جنگجویان اِدوئن(2) (گل) که بسبب عصیان بر رومیان به سال 51 ق. م. مشهور شده است.
(1) - eporedorix.
(2) - eduen.