اپیکاریس

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (اِخ)(1) یکی از زنان رومی که در توطئه بر نرُن(2) همدستی کرد و چون از افشای سرّ شرکای خود ابا ورزید پس از تحمل شکنجه های بسیار خویشتن را به خبه بکشت.
(1) - epicharis.
(2) - Neron.