«لغت نامه دهخدا»
[اُ] (ع اِ) شاگرد شحنه. (مهذب الاسماء). چاکر شحنه. شاگرد سلطان که بی وظیفه همراه باشد. || سرهنگ زاده. || غلام کوچک. پسر خرد. کودک رسیدهء ببلوغ. || پیادهء کوتوال. || چاووش. و او سیاه نپوشد. رجوع به سیاه پوش شود.