«لغت نامه دهخدا»
[اَ/اُ] (اِخ) نام کوهی. || مردی منسوب بدین کوه. || آبی است بنی عبس را یا قلعه ای است ایشان را. (منتهی الارب). کوهی است بنی عبس را که میان او و میان آبی که مسافران بر آن نزول کنند آنگاه که از بصره بطرف مدینه روند به سه میل فاصله از بصره و آنجا منزل اهل بصره است پس از قوّ و گویند قلعه ای است در بلاد عبس نزدیک محلهای بنی اسد. (مراصد). || دهی است در قاعه. (منتهی الارب). || وادیی است که آبش در وادی ستاره میریزد. (منتهی الارب). و آن معروف به قدید است. (مراصد). || آبی است نزدیک غمازه. || موضعی است بین غمیر و بستان ابن عامر. (منتهی الارب). و آن در راه حاج است. (مراصد). || نام اسب ضمره بن ضمرهء نهشلی. (منتهی الارب). || جائی از زمین یمامه از بنی اسد. (مراصد).