اثخان

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع مص) مبالغه کردن (در چیزی). (منتهی الارب). || بسیار بکشتن. (تاج المصادر): اثخن فی العدوّ؛ بسیار کشت دشمنان را. (منتهی الارب). || غلبه کردن. و قوله تعالی: حتی اذا اثخنتموهم (قرآن 47/4)؛ ای غلبتموهم و کثر فیهم الجراحه. (منتهی الارب). || سست کردن جراحت کسی را. (تاج المصادر): اثخنتهُ الجراحه؛ سست گردانید او را جراحت. (منتهی الارب).