اثله

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لَ] (اِخ) موضعی است قرب مدینه در شعر قیس بن الخطیم:
والله ذی المسجد الحرام و ما
جُلِّلَ من یمنه لها خُنُف
اِنّی لاهواک غیر ذی کذب
قد شَفّ منّی الاحشاءُ و الشَّغف
بل لیت أهلی و اهل أثْلهَ فی
دار قریب بحیث نختلف.
در تفسیر آن چنین گفته اند و ظاهر آن است که اسم زنی است. (معجم البلدان). || قریه ای است در جانب غربی بغداد بفاصلهء یک فرسنگ. (معجم البلدان) (مراصد). || موضعی است در بلاد هذیل.