اثنینیت

«لغت نامه دهخدا»

[اِ نَ نی یَ] (ع مص جعلی، اِمص) دوگانگی.
- قائلین به اثنینیت؛ ثنویّین.
|| مؤلف کشاف اصطلاحات آرد: بودن طبیعت است که دارندهء دو وحدت باشد و مقابل آن، بودن طبیعت است که دارندهء وحدت یگانه و یا دارای وحدتهای بسیار باشد و مراد از دو وحدت آن است که هر وحدت مغایر وحدت دیگر باشد. و بعضی از متکلمان گفته اند که هر دو شی ء ممکن است که در پاره ای از موارد مغایر یکدیگر نباشند. و شرح این سخن در ذکر معنی کلمهء تغایر بیاید.