اثیره

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رَ] (ع ص) ستور که نشان بزرگ کند در زمین به سُم. (منتهی الارب). آن ستور که چون برود زمین نشان شود از سم وی. (مهذب الاسماء).
- دابهٌ اثیره؛ ای عظیمه الاثر. (معجم البلدان).
|| مؤنث اثیر. فعیل بمعنی مفعول، ای مأثوره، تؤثر علی غیرها؛ ای یستخص بها و یستبد.