اجب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ جَب ب] (ع ص) مجبوب. || بریده کوهان. (زوزنی) (تاج المصادر): بعیرٌ اجبّ؛ شتر کوهان بریده. (منتهی الارب). || شتری که کوزپشت نباشد. || (اِ) فرج. (منتهی الارب).