«لغت نامه دهخدا»
[اَ مَ] (ع ص) ترش مزه. || گاه مجازاً بمعنی ناخوش و دشوار آید. (غیاث). || (ن تف) ترش تر: احمض من صَفع الذُلّ فی بَلدالغُربَه.