«لغت نامه دهخدا»
[اَ نا] (ع ن تف) مهربان تر. شفیق تر: هو احنی الناس ضلوعاً علیک؛ ای اشفقهم علیک. (منتهی الارب) (تاج العروس). || (ص) مرد گوژپشت. کوزپشت. مؤنث: حَنْواء.
