احیر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یَ] (ع ن تف) متحیرتر.
-امثال: احیر من اللیل.
احیر من ضبّ؛ لانه اذا فارق جحره لم یهتد للرجوع.
احیر من ورل؛ و هو دابَّه مثل الضبّ یوصف بالحیره. (مجمع الامثال میدانی).
احیر من ید فی رحم.