اخابث

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بِ] (ع ص، اِ) جِ اخبث. || (اِخ) بنوعک بن عدنان پس از وفات نبی صلی الله علیه و آله و سلم در سرزمین خود اعلاب، بین طائف و ساحل ارتداد آوردند و طاهربن أبی هاله بامر ابوبکر بحرب آنان شتافت و در اعلاب با ایشان جنگ درپیوست و کشتاری سخت کرد و ابوبکر پیش از وصول خبر فتح بطاهربن ابی هاله نوشت: بلغنی کتابک تخبرنی فیه مسیرک و استنفارک مسروقاً و قومه الی الاخابث بالاعلاب فقد اصبت فعاجلوا هذا الضرب و لاترفهوا عنهم و أقیموا بالاعلاب حتی تأمن طریق الاخابث و یأتیکم امری. از آن پس قبیلهء عکّ و پیوستگان ایشان به اخابث مشهور شدند و آن راه تا امروز [ زمان یاقوت حموی ] طریق الاخابث نامیده میشود. طاهربن ابی هاله راست:
فوالله لولا الله لاشی ء غیره
لما فُضّ بالاجراع جمع العثاعثِ
فلم تر عینی مثل جمع رأیته
بجنب مجاز فی جموعِ الاخابث
قتلناهم ما بین قُنه خامر
الی القیعهِ البیضاء ذات النبائث
وَفَینا باَموال الاخابث عنوهً
جِهاراً و لم نحفل بتلک الهثاهث.
(معجم البلدان).