اخشج

«لغت نامه دهخدا»

[اَ شِ] (اِ) اَخْشیج. آخشیج. یکی از عناصر اربعه لاعلی التعیین :
ز شش جهات و ز چار اخشجان توئی مقصود.
اخسیکتی.
و رجوع به آخشیج شود.