اخضع

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ضَ] (ع ص) راضی بخواری. (منتهی الارب). فروتن. مؤنث: خَضْعاء. ج، خُضْع. || آنکه سراوکندگی او را خلقت باشد. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). پست گردن از خلقت. (منتهی الارب). گردن فرونشسته. (مهذب الاسماء). گردن نزدیک بپا دارنده: فرس اخضع. ظلیم اخضع. || (ن تف) نعت تفضیلی از خضوع. خاضع تر. فروتن تر.