اخفش

«لغت نامه دهخدا»

[اَ فَ] (اِخ) علی بن محمد نحوی. یاقوت گوید ذکر او در جائی نیافتم جز در کتاب الفصیح بخط علی بن عبدالله بن اخی الشبیه العلوی. و صورت آن چنین است: حذق علی هذاالکتاب و هو الکتاب الفصیح ابوالقسم سلیمان بن المبارک الخاصه الشرفی أدام الله أیامه من اوّله الی آخره قراءه فهم و تصحیح و قرأت انا علی علی بن عمیره رحمه الله فی محله باب البصره ببغداد عندالمسجد الجامع الکبیر و قرأ هو علی أبی بکربن مقسم النحوی عن أبی العباس ثعلب رحمه الله و کتب علی بن محمد الاخفش النحوی سنه 452. (معجم الادباء چ مارگلیوث ج 5 ص409). و او راست:
و کأنّ العذار فی حمره الخدْ-
دِ علی حسن خدّک المنعوت
صولجان من الزبرجد معطو-
فُ علی اکره من الیاقوت.
(روضات الجنات ص55).