ادرد

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رَ] (ع ص) مرد بی دندان :
تا بر سپهر اعظم نقاش لوح را
دائم قلم نه کندزبان و نه ادرد است.
ابوالفرج رونی.
مؤنث: دَرْداء. ج، دُرْد.