ادعیاء

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع ص، اِ) جِ دَعیّ. پسرخواندگان: و ماجعل ادعیاءکم ابناءکم. (قرآن 33/4). || آنانکه در نسب خود متهم باشند. پسرانی که اولادالزّناء باشند. (آنندراج).