ادغم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ غَ] (ع ص) دیزه. دیزج. (قاموس). اسب دیزه. (منتهی الارب). خر دیزه. (مهذب الاسماء). و فی المثل: الذئب ادغم. (منتهی الارب). || سیاه بینی. || چاروائی که سر بینی و بالای بینی از روی او سیاه باشد. اطخم. || آنکه در بینی سخن گوید. || رنگ سیاه. (مهذب الاسماء). سیاه چرده. || سپیدچرده. (از اضداد است). مؤنث: دَغْماء. ج، دُغم. (منتهی الارب). || کبش ادغم؛ آنکه سیاهی کمی دارد خاصه در دو گوش و زیر گلو.