ادفوی

«لغت نامه دهخدا»

[اُ فُ وی ی] (اِخ) کمال الدین ابوالفضل جعفربن ثعلب بن علی الادفوی الشافعی. وی به اُدفو از اعمال قوص (مصر) بسال 685 ه . ق. متولد شد و از ابن دقیق و جز او علم فراگرفت و از جماعتی منجمله ابوحیان ادب بیاموخت و از سنهء 718 تا هنگام وفات مصاحب ابوحیان بود و در کتاب البدء السافر در ترجمهء ابی حیان آورده که اباحیان او را بقصیده ای مدح گفته است. او راست: الامتاع فی احکام السماع. الطالع السعید فی تاریخ الصعید و البدء السافر فی تحفه المسافر. و همهء مجموعه های او نیکو است و از موسیقی نیز آگاه بود و نظم و نثر او پسندیده است. صاحب خطط الجدیده گوید که ادفوی بطاعون بسال 749ه . ق. وفات کرد و دیگری گوید بسال 748. کتاب الطالع السعید الجامع لاسماءالفضلاء والرواه با علی الصعید که آنرا به اشاره شیخ خود ابی حیان اندلسی تألیف کرده است در مطبعه الجمالیه بسال 1332 ه . ق. بچاپ رسیده است. (معجم المطبوعات).