اذلال

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ ذِلّ. مجاری. مسالک. طُرق: اصدر امیرالمؤمنین کتابه هذا و قد استقامت له الامور و جری علی اذلاله التدبیر. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص 301). امورالله جاریه اذلالها و علی اذلالها؛ ای مجاریها. (منتهی الارب). || احوال. || عادات.
- اذلال الناس؛ مردم کم پایه. (منتهی الارب). اراذل مردم.