اراثرس

«لغت نامه دهخدا»

[اِ رِ] (اِخ)(1) شهری از اوبه که ایرانیان در جنگهای با یونان در حدود 490 ق. م. آنجا را خراب کردند: منادیموس من اهل اراثرس(2). (تاریخ الحکمای قفطی ص 24).
(1) - eretrie.
(2) - Menedeme d' eretrie.