اربعه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بَ عَ] (ع عدد، ص، اِ) چهار. اربع. || چهارگانه.
- آباء اربعه.؛ رجوع به آباء شود.
- اخلاط اربعه.؛ رجوع به اخلاط شود.
- ادلهء اربعه.؛ رجوع به ادله شود.
- ارکان اربعه.؛ رجوع به ارکان شود.
- ازمان اربعه.؛ رجوع به ازمان شود.
- اشکال اربعه.؛ رجوع به اشکال شود.
- اعمال اربعه.؛ رجوع به اعمال شود.
- اقطاب اربعه.؛ رجوع به اقطاب شود.
- اوتاد اربعه.؛ رجوع به اوتاد شود.
- خلفای اربعه.؛ رجوع به خلفا شود.
- ذواربعه اضلاع.؛ رجوع به ذواربعه اضلاع شود.
- ذواربعه و اربعین؛ هزارپا. اسقولوفندریا.
- ریاح اربعه.؛ رجوع به ریاح شود.
- طبایع اربعه.؛ رجوع به طبایع شود.
- عناصر اربعه.؛ رجوع به عناصر شود.
- فصول اربعه.؛ رجوع به فصول شود.
- قوائم اربعه.؛ رجوع به قوائم شود.
- کتب اربعه.؛ رجوع به کتب شود.
- محصورات اربعه.؛ رجوع به محصورات شود.
- مذاهب اربعه.؛ رجوع به مذاهب شود.
|| چهار مرد.