اربودار

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (اِ مرکب) درخت امرود را گویند، چه اربو امرود است و دار، درخت. (برهان قاطع) (جهانگیری). امرودبن :
بر سر چشمه پای اربودار
لیس فی الدار غیره دیار.لامعی.
رجوع به اربو شود.