اربیه

«لغت نامه دهخدا»

[اُ بی یَ] (ع اِ)(1) بیغولهء ران. کش ران که بشکم پیوسته است. بُن ران. (غیاث). بیخ ران یا مابین اعلی و اسفل شکم. بُن ران. کش.
-فتق اربیه.؛ رجوع به فتق و اربیات شود.
|| اهل خانهء مرد. || قبیلهء مرد. || پسرعم مرد. ج، اربیات.
(1) - Aine.