ارته باذ

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ] (اِخ)(1) یا اَرتاوَزْد(2). نام بسیاری از شاهان ارمنستان و مشهورترین آنان، پسر تیگران (50 ق. م.) است. وی آنتوان را بفریفت و در جنگی که بر ضد پارت ها کرد شکست یافت و سپس تریمویُر روم او را بمصر کشاند و در آنجا کلِه اُپاتر فرمان داد او را بسال 30 ق. م. بکشتند. و رجوع به ایران باستان ص 2301 و 2352 شود. || ارته باذ (آرداوازت - آرتاوازت) پسر اردشیر (آرداشس). وی پس از پدر پادشاه ارمنستان شد. وی از آرارات (آغری داغ) همهء برادرانش را راند، تا آنان در صفحه ای که متعلق بپادشاه است سکنی نکنند. او فقط «دیران» را، که جانشینش بود، نگاه داشت زیرا پسر نداشت. پس از چند روز سلطنت، ارداوازت، هنگامی که بشکار میرفت بعلت دوار که او را دست داد بچاهی افتاد و درگذشت. (ایران باستان ص2587 و 2588).
(1) - Artabaze.
(2) - Artavazd.