ارتیشدار

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ص، اِ) (مأخوذ از ارتیشتر پهلوی(1)) لشکری و سپاهی را گویند. (جهانگیری) (برهان قاطع) :
هنرورزند شاد ارتیشداران
سلح پرور پیاده با سواران.
زراتشت بهرام پژدو.
(1) - در اوستا رثه اِشتراو بسپاهیان اطلاق شده است.