ارجانی

«لغت نامه دهخدا»

[اَرْ رَ / اَ رَ / اَ(1)] (ص نسبی)منسوب به ارجان و آن کوره ای از کور اهواز از بلاد خوزستان است و آنرا ارغان بغین نیز گویند و صاحب اسمعیل بن عباد گاهی بدان فرود می آمد و ابوبکر خوارزمی در آغاز شعر خود گوید:
فلو ابصرت فی ارجان نفسی
علیه من ابی یحیی زمام.(انساب سمعانی).
(1) - بفتح الالف و سکون الراء و فتح الجیم و فی آخرها النون. (انساب سمعانی).