ارحب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ حَ] (اِخ) نام قبیله ای از همدان. (منتهی الارب). و نام ارحب، مرّه بن دُعام بن مالک بن معاویه بن صَعب بن دُومان بن بَکیل بن جُشَّم بن خَیوان بن نوف بن همدان است و بدان قبیله منسوبست: الابلُ الارحبیه. (معجم البلدان). والنجائب الارحبیات. (منتهی الارب):
یقولون لم یُرَث و لولا تُراثُه
لَقَد شَرِکت فیه بکیلٌ و اَرْحَبُ.
کمیت (ضحی الاسلام جزو ثالث ص 305).
|| یا نام شتری بوده است. (منتهی الارب).