اسکندری

«لغت نامه دهخدا»

[اِ کَ دَ] (اِخ) اسکندریه. رجوع باسکندریه شود :
که خاک سکندر باسکندریست
که کرد او بدان روزگاری که زیست.
فردوسی.
چو اسکندر آمد باسکندری
جهان را دگرگونه شد داوری.فردوسی.
باسکندری کودک و مرد و زن
بتابوت او بر شدند انجمن.فردوسی.