اسلح

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از سلح. سرگین اندازنده تر.
-امثال: اسلح من حباری.
اسلح من دجاجه؛ الحباری تسلح ساعه الخوف و الدجاجه ساعه الامن. (مجمع الامثال میدانی): و هم ترکوک اسلح من حباری رأت صقراً و اشرد من نعام. (حیاه الحیوان ج1 ص205 س3).