اسماء مشترکه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ءِ مُ تَ رِ کَ / کِ](ترکیب وصفی، اِ مرکب) اگر یک لفظ بر معانی بسیار دلالت کند آنرا الفاظ متفقه خوانند و از دو نوع خالی نبود: یا بوضع اول به ازاء بعضی از آن معانی نهاده باشند و بسبب مناسبتی یا مشابهتی بر دیگر معانی اطلاق کنند... و یا نه چنین بود، بلکه همه در وضع متساوی باشند بی اولویتی، مانند اطلاق چشمه بر چشمهء آب و چشمهء ترازو و چشمهء آفتاب، و قسم اول را متشابهه خوانند و قسم دوم را اسماء مشترکه. (اساس الاقتباس صص9-10).