«لغت نامه دهخدا»
[اِ] (اِخ) ابن نوبخت. رجوع به اسماعیل بن ابی سهل بن نوبخت و ابن خلّکان چ تهران ج 1 ص 147 س 28 و عیون الاخبار ج 3 ص 248 س 5 و 18 و عقدالفرید چ عریان ج 7 ص 214 و ضحی الاسلام ج 3 ص 120 شود.