اسم تام

«لغت نامه دهخدا»

[اِ مِ تام م] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) در عربی آن اسم است که اسم دیگر را نصب دهد تا تمییز آن باشد. و تمامیت اسم به چهار چیز است: 1- تنوین چون: عندی رطلٌ زیتاً. 2- نون تثنیه چون: منوان سمناً. 3- نون شبه جمع چون: عشرون درهماً. 4- اضافه چون: عندی ملاؤه عسلاً. اسمی که بتنوین یا نون تثنیه تمام شود، جایز است اضافه کردن آن چون: رطلُ زیت و منوا سمنٍ و همچنین است هرگاه به نون جمع تمام شود چون: اکرمین افعالاً و اکرمی افعالٍ. (شرح عوامل جرجانی). و رجوع به کشاف اصطلاحات الفنون ج 3 ص 715 شود.