اسمری

«لغت نامه دهخدا»

[اَ مَ] (حامص) اسمر بودن. گندمگون بودن. تیره رنگ بودن :
مه قدم و فلک ردا وز تف آفتاب و ره(1)
چهره چو ماه منخسف یافته رنگ اسمری.
خاقانی (دیوان چ سجادی ص 422).
(1) - ن ل: آفتاب ره.