اسوار

«لغت نامه دهخدا»

[اِسْ / اُسْ] (معرب، ص، اِ) (معرب از فارسی) قائد فارسیان: الاسوار [ بالکسر ]، من اساوره الفرس، عجمی معرب، و هو الرامی و قیل الفارس. و الاسوار [ بالضم ] لغه فیه، و یجمع علی «الاساوِر» و الاساوِرَه قال الشاعر:
و وتر الاساور القیاسا
صغدیه تنتزع الانفاسا.
و قال الاَخر:
اقدم اخانهم علی الاساوره
ولا تهالنک رجل نادره.
(المعرب جوالیقی چ احمد محمد شاکر صص 20-21). «قرأت فی کتب العجم ان کسری بعث وهرز(1) الی الیمن لقتال الحبشه فلما اصطفوا قال وهرز لغلام له: اخرج الی من الجعبه نشابه و کان الاسوار یکتب علی کلّ نشابه فی جعبته، فمنها ما یکتب علیه اسم الملک و منها ما یکتب علیه اسم نفسه، و منها ما یکتب علیه اسم ابنه، و منها ما یکتب علیه اسم امرأته...». (عیون الاخبار ج 1 ص149). || خادم اسپ. || مرد ماهر و دانا در تیراندازی. || سوارکار نیکو. ج، اساوره. (منتهی الارب).
(1) - ظ: وهزر، اوهزار.