«لغت نامه دهخدا»
[اِسْ] (ع مص) درآمدن از ساعتی بساعت دیگر، یا پس ماندن یک ساعت: اَسْوَعَ و اساع؛ ای انتقل من ساعه الی ساعه، او تأخّر ساعه. || مذی انداختن مرد بعد انتشار نره. || گذاشتن خر نرهء خود را. (منتهی الارب). رجوع به اساعه شود.