«لغت نامه دهخدا»
[اَ وَ] (ع ص) آنکه در زیر ناف وی سستی و فروهشتگی باشد. (منتهی الارب). آنکه شکم فروهشته باشد. آنکه فرود ناف او آویخته باشد. (مهذب الاسماء). مؤنث: سَوْلاء. ج، سول. || سحاب اسول؛ ابر سست و فروهشته. ابر فروهشته بر زمین.